سهیل شاهین، یکی از پنج مقام ارشد طالبان که در گفتگوهای پنهانی با واشنگتن حضور داشت می گوید اگر امریکا پنج زندانی طالب را رها کند این گروه آماده گفتگو با واشنگتن است و گفته است واشنگتن وعده هایی را که در مذاکرات پنهانی با طالبان داشته است، باید عملی کند.

اسد الله سعادتی عضو مجلس نمایندگان در باره اینکه آیا در طول چند سال اخیر پیشرفت هایی در رابطه با گفتگوهای صلح انجام شده است یا نه؟ گفت: من زیاد معتقد نیستم که پیشرفت هایی صورت گرفته باشد چون اگر پیشرفتی صورت می گرفت حداقل در دو سطح باید این پیشرفت لمس می شد در سطح اول باید از میزان خشونت طالبان کاسته می شد در مناطق مختلف افغانستان و گراف امنیتی ما رو به تساعد می بود که باعث میشد ما رو به ناامنی نرویم که متاسفانه بر عکس است و ما شاهد پیشرفت در ناامنی هستیم.

عامل دیگر، اینکه در واقع بعد از مدتی که رییس جمهور افغانستان بحث مصالحه را مطرح کردند، طالبان در چه سطحی آماده گفتگو با دولت افغانستان هستند؟ به نظر من طالبان تا کنون از یک آدرس مشخصی آماده گفتگو نبودند مثلا ما دیدیم که یک دکاندار پاکستانی سالها حکومت افغانستان را مصروف کرده بود و پول دریافت می کرد.این عوامل نشان می دهد که در عرصه مصالحه افغانستان متاسفانه پیشرفتی نداشته است.

وی افزود: افرادی که به مصالحه می پیوندند کسانی هستند که دو مشکل دارند یکی اینکه آنها افراد هستند نه گروه خاصی و دوم اینکه آنها اساسا افراد مشخص طالبان نیستند بلکه کسانی هستند که از پول و امکانات افغانستان استفاده می کنند و می آیند و یک نمایش می دهند و پیشرفت خاصی صورت نمی گیرد.
از چراغ سبزی که طالبان نشان می دهند به دو نتیجه می رسیم یکی اینکه طالبان دیگر آن طالبان 2001 نیستند اندکی سیاسی شدند و می خواهند از طریق باز کردن باب گفتگو با آمریکا به نحوی هم مشروعیت بین المللی کسب کنند و هم به امتیازاتشان دست یابند و یا اینکه ممکن است طالبان کم کم به این نتیجه برسند که در میدان نبرد شاید دیگرپیروزی نداشته باشند و به این سمت می آیند.

هدف آمریکا در این مذاکرات چیست؟
هدف آمریکا هم در این مذاکرات خیلی متفاوت است. شاید هدفش بازی کردن با طالبان باشد و یا به دست آوردن اطلاعات و معلومات از طریق این گفتگوها.

آیا طالبان واقعا می خواهند آتش بس کنند؟
بستگی دارد به هدف اساسی طالبان از گفتگو. که من به این نتیجه نرسیدم که واقعا طالبان دنبال یک صلح دوام دار در افغانستان باشند بلکه آنها می خواهند با آمریکا بازی کنند و امتیازات بگیرند. بخشی از مسایل بستگی دارد به آمریکا و امتیازاتی را که آمریکا قرار است به طالبان بدهد اگر امتیازات قابل قبول برای طالبان باشد ممکن است طالبان آتش بس را قبول کنند اما این باعث نمی شود که ابتکار عمل از دست طالبان خارج شود. طالبان اگر بخواهند می توانند بعد از مدت دوباره آتش بس را نقض و جنگ را آغاز کنند. ما باید این را هم در نظر بگیریم که ما با گروهی آتش بس می کنیم که هیچ کدام از الزامات حکومتی افغانستان را قبول ندارند.

آقای سعادتی گفت: طالبان با یک اراده قوی وارد مذاکرات نمی شوند. هم جنگ و هم صلح افغانستان، بازی های بسیار پیچیده ای است.
بحث مصالحه زمانی اثر دارد که یک بحث ملی باشد و خارجی ها تنها در این بحث ها ممد باشند و همچنان بحث آمریکا و طالبان زمانی به نتیجه می رسد که آمریکا مطمئن شود که طالبان از القاعده جدا شدند چرا که القاعده دشمن اصلی آمریکا است و آمریکا جزء اهداف اصلی القاعده.

ساختار جدید القاعده طور جدیدی طراحی شده است و القاعده خود را در پنج حوزه منسجم کرده است که یکی از این پنج حوزه، افغانستان و پاکستان است و استراتژی القاعده این است که به کسانی را که تحت نفوذشان هستند آزادی عمل بدهند و دیگر مانند گذشته ها به عنوان یک سازمان متمرکز فرمان صادر نمی کنند برای همین درک این که این دو گروه از هم جدا شده اند و یا نه؟ کار دشواری است چرا که از لحاظ جهان بینی این ها بسیار با هم نزدیک هستند و شبیه هم و فهمیدن رابطه طالبان با القاعده کار آسانی نیست ولی آمریکا هم این رابطه را درک کرده است.

منبع: افغان پیپر