1. صیحة آسمانی
صیحه از جمله نشانه‌های حتمی ‌ظهور است كه ‌اندكی پیش از ظهور عمومی ‌امام عصر(ع) رخ می‌‌دهد. ابوبصیر از حضرت امام محمّد باقر(ع) روایت نموده كه فرمود:
«هر گاه دیدید آتشی بزرگ و شعله‌ور سه روز یا هفت روز از مشرق طلوع كرد، به خواست خداوند منتظر فرج و ظهور دولت آل محمّد باشید؛ زیرا خداوند بر همه چیز غالب و حكیم است.» آنگاه فرمود: «صدای آسمانی فقط در ماه رمضان است؛ یعنی ماه خدا و آن هم صدای جبرئیل به این مردم است.» سپس فرمود: «گوینده‏ای از آسمان نام قائم را می‌‌برد به طوری كه از مشرق تا مغرب آن را می‌‌شنوند. هر كس خواب است، بیدار می‌‏شود و هر كس ایستاده، می‌‏نشیند و هر كس نشسته از وحشت آن صدا برمی‌خیزد. خدا رحمت كند كسی را كه از آن صدا عبرت می‌‌گیرد؛ زیرا صدای اوّل، صدای جبرئیل امین است.»

ایشان ادامه دادند:
«آن صدا در شب جمعة بیست و سوم ماه رمضان است، به آن شك ننمایید و آن را بشنوید و پیروی كنید. در آخر آن روز، صدای شیطان ملعون به گوش می‌‌رسد كه می‌‌گوید: آگاه باشید! فلانی (مقصود سفیانی است) مظلوم كشته شده است تا بدین وسیله، مردم را به شك بیندازد و در میان آنها فتنه انگیزد، چه بسیار مردم مردّد و متحیّری كه در آن روز به واسطة این شك به آتش دوزخ درافتند. ولی شما اگر صدای اوّل را در ماه رمضان شنیدید، شك نكنید كه صدای جبرئیل است و علامت آن اینست كه اسم قائم و پدرش را می‌‌برد، به طوری كه دختران پرده‏نشین نیز آن را می‌‌شنوند و پدر و برادر خود را تشویق به بیرون آمدن، می‌‌كنند.»1

2. جبرئیل در روز ظهور امام زمان(ع)

در مقاطع مختلف پس از ظهور، جبرئیل و میكائیل حضور ملموسی دارند، كه از آن جمله می‌‌توان به سرآغاز ظهور و هنگامة بیعت با حضرت مهدی(ع) در «مسجدالحرام» و نیز لشكر كشی برای نبرد با سفیانی21و شكست و كشتن او اشاره كرد.2

پس از به دست گرفتن حكومت مكّه توسط امام عصر(ع) و سلطه بر این منطقه، با توجّه به جنایات سفیانی از «شام» تا «عراق» و «شبه جزیره»، مهم‌ترین و ضروری ترین اقدام، عقب راندن و دفع اوست. از همین رو امام(ع) با سپاهیانی كه تحت رهبری ایشان و فرماندهی سیصد و سیزده یارشان تشكیل شده، با هستة اوّلیة ده هزار نفره به تعقیب سپاهیان سفیانی می‌‌پردازند.

این تعقیب و عقب راندن سفیانیان تا «دریاچة طبریّه» ادامه می‌‌یابد. سفیانی از منطقة «وادی یابس» اقدامات خود را شروع می‌كند. این منطقه در اطراف دریاچة طبریّه قرار دارد. پروندة جنایات سفیانی در همان منطقه‌ای بسته می‌‌شود كه از آنجا آغاز شده بود. میكائیل و جبرئیل، از جمله شاخص‌ترین افرادی هستند كه در این نبرد و لشكركشی، امام(ع) را همراهی می‌‌كنند. ظاهراً جبرئیل فرماندهی ملائكة جناح راست و میكائیل فرماندهی ملائكة جناح چپ را برعهده دارند.3

امام مهدی(ع) پس از ظهور و شكست سفیانی به ناچار با غربیان وارد نبرد و جنگ می‌‌شوند.4
اندكی كه از آغاز نبرد می‌‌گذرد با وساطت حضرت مسیح(ع)، صلحی چند ساله با مسیحیان و غربیان بسته می‌‌شود.آنان تنها مدّت كوتاهی به این پیمان، متعهّد می‌‌مانند و مدّتی بعد آن را نقض می‌‌كنند. همین امر جنگ دوم امام عصر(ع) را باعث می‌‌گردد كه به آرامی ‌زمینه‌های نبرد با ابلیس و ابلیسیان فراهم می‌‌گردد. در میانة نبرد به ناگاه یكی از صلیبیّون بانگ می‌‌زند كه صلیب غلبه یافت. در مقابل او نیز یكی از مسلمانان فریاد برمی‌آورد كه خیر، یاران و یاوران خدا غلبه یافتند. در پس این مشاجرة لفظی، خداوند به جبرئیل می‌‌فرماید: «بندگانم را دریاب.» او با صدهزار ملك به یاری سپاه حق می‌‌شتابد. همین مطلب دربارة میكائیل و اسرافیل نیز اتّفاق می‌‌افتد كه آنان نیز به ترتیب با دویست و سیصد هزار ملك به یاری جبهة حق می‌‌شتابند و این سپاهیان تازه نفس امر را برای سپاهیان امام‌زمان(ع) سهل و پیروزی را برای ایشان روان و آسان می‌‌سازند.5

پس از آنكه دجّال به جمع آوری نیرو و پیرو پرداخت، با خیل عظیمی ‌رو به سوی مكّه و «مدینه» می‌‌كند كه با ممانعت میكائیل در مكّه و جبرئیل در مدینه مواجه می‌‌شود.6

منبع:

1. سیّد ابن طاووس، الملاحم و الفتن، ص145.
2. الملاحم و الفتن، ص296.
3. معجم أحادیث الإمام المهدی(ع)، شیخ علی كورانی، ج 3، ص 96.
4. تفصیل این مطلب را در كتاب عصر ظهور نوشته حجّت الاسلام علی كورانی می‌‌توانید مطالعه نمایید.
5. معجم احادیث الامام مهدی(ع)، ج1، ص366.
6. همان، ج2، ص92.


منبع : موعود